Categorie: Trivia

Björn Soenens was jarenlang VRT-correspondent in de Verenigde Staten. Hij hield er de vinger aan de pols tijdens de ambtstermijnen van twee presidenten: Donald Trump en Joe Biden. Om degelijke berichten te registreren, reisde hij door de vele staten en nam talrijke interviews af. Zo puzzelde hij scherpe analyses en leuke anekdotes bij elkaar. Hij schreef er boeken over zoals De laatste walvis, zijn zesde diepgravend relaas over de Amerikaanse geschiedenis. De bibliotheek van Asse nodigde hem uit voor een auteurslezing met dezelfde naam als het boek. Twee uur lang vertelde Soenens over zijn ervaringen. Hij sprak beknopt over de VS-geschiedenis van de voorbije decennia, maar uitvoerig over de tweede ambtstermijn van Donald Trump.

Ik was naar de voordracht gegaan met drie vragen in het achterhoofd. Wat zullen de gevolgen zijn van de midterm polls 2026 voor de Amerikaanse politiek? Waarom begon Trump zo snel en heftig aan een oorlog met Iran? Zal het hem lukken mits wetswijziging om een derde ambtstermijn te verwerven. Het waren ook drie vragen die het publiek aan Björn Soenens voorlegde. De auteur, die de gave van het woord heeft, beantwoordde ze uitvoerig en vooral geruststellend.

 

Elk jaar is er in het Gemeenschapscentrum Het Koetshuis in Roosdaal een dansvoorstelling van de Dansacademie Kunstparel. Dit jaar presenteerde de Afdeling Galmaarden op zondag 29 maart 2026 het thema Parels op zolder. Het  was anderhalf puur kijk- en luisterplezier.

Het is hartverwarmend om te zien hoe gedreven de jonge dansers hun passen zetten. Het is ook fijn om hun samenwerking te ervaren op het podium: je kan immers maar een goede dansparel zijn als je gedragen wordt door de anderen van je groep. Ook de muziekkeuze is knap. Mijn voorkeur dit jaar ging uit naar de Arabische dans uit De Notenkraker van Tsjaikovsky, het themalied van Les Aventures de Tintin en Fire on Fire van Sam Smith. Het was echt genieten. Doe je dat ook met een paar foto’s?

 

De zeehondjes op het Klein Strand in Oostende zijn echt schattig! Een tiental grijze zeehonden komen regelmatig rusten op de strandzone nabij het centrum en doen dit om energie te sparen. Soms schuiven ze op naar het water en springen en duiken tegen de golven in.

Gelukkig heeft de stad Oostende  maatregelen genomen om zowel de toeristen als de dieren te beschermen. De zone waar de zeehonden chillen  is afgesloten met een hek. Het is er verboden om te baden of de dieren te voederen. Honden moeten aan de leiband en fotografen en toeristen worden op 30 meter afstand gehouden. Vrijwilligers van het NorthSealTeam informeren graag en moedigen goed gedrag van de bezoekers aan. Dat  geeft iedereen de kans om te genieten van het zeehondenspektakel.

Fijn om weten is dat we  vaker zeehonden aan de Belgische kust zien omdat de populatie zich langzaam herstelt dankzij betere ecologische maatregelen en bescherming.

 

Vooraleer het oude kloostergebouw op de Markt in Merchtem met de grond gelijk werd gemaakt, was het Mariabeeld uit de gevelnis verwijderd. Het bleek in slechte staat. Daarom besliste het schoolbestuur om het te laten restaureren door een kunstenaar-vakman. Een hele tijd was de madonna bijgevolg in het straatbeeld spoorloos en bij de inwoners zorgde dat toch wel voor ongerustheid. Het was immers een van de stopplaatsen tijdens de jaarlijkse Weg-om. Wat nu???

Het antwoord is er sinds kort: Maria is terug. Tijdens de grondige restauratie werden breukjes en scheurtjes weggewerkt. Bij onderzoek van het kleurpalet stootte de kunstenaar op de oorspronkelijk verflaag. De mantel van het oude beeld was overschilderd in vaalwit maar bleek van oudsher blauw. Die tint werd opnieuw aangebracht. Het resultaat is verbluffend.

Tijdens de Lichtmisviering 2026 wordt het beeld gezegend en dan krijgt het opnieuw een mooie plaats in een nieuwe gevelnis. Eind goed, al goed en mooi.

 

Twee jaar lang las ik de columns van Maj Vandergeten die ze in opdracht van de krant De Standaard schreef. Ze vertelt erin over haar verblijf in een assistentiewoning en een woonzorgeenheid en over de toenemende zorg voor de gezondheid van haar man en van zichzelf. Het was zo herkenbaar voor mij omdat een tijd geleden mijn moeder in een WZC verbleef. Het is een wereld die ik voordien niet kende, die beklijvend is en die ik in de columns zo herkenbaar herbeleefde. Vorige dinsdag publiceerde de krant de laatste tekst van Maj. Ik zal haar echt missen! Dikke dank je wel Maj voor je eerlijke verhalen!

Wil je de laatste column lezen, dan kan dat via de link hieronder. Best vergroot je de tekst voor je leescomfort.

Een afscheid

Op zondag 14 december 2025 was het Wereldlichtjesdag. Dat is de dag waarop over heel de wereld om 19.00 uur kaarsen aangestoken worden voor kinderen die we moeten missen.

In Dilbeek kreeg de dag van troost en herinnering een aandoenlijke invulling. Schoolkinderen uit het vijfde en 6de leerjaar hadden de voorbije dagen lantaarnhuisjes gemaakt. Op elk lantaarntje tekenden ze een portret van wie overleden was of schreven ze een persoonlijke boodschap of mooie tekst. De lantaarntjes werden op eilandjes gezet en die werden te water gelaten op de vijver van de watermolen van Pede. Zo brachten kinderen, ouders en grootouders, vrienden en vooral de gemeente, die initiatiefnemer was, samen licht voor overleden kinderen.

De drijvende eilanden van troost zijn niet enkel een herinnering aan wie er niet meer is, maar ze tonen de sterkte van samenzijn, van verbondenheid. Knuffels, zang, voorleesmomentjes en een minuutje van stilte zorgden voor warme troost.

 

Al tien jaar ga ik geregeld op maandagnamiddag naar ADL. Dat acroniem staat voor Actueel denken en leven en biedt lezingen aan over maatschappelijke, actuele, wetenschappelijke en culturele thema’s.

Met een jaarlijkse ledenbijdragen van 70 euro onderhoudt de Grimbergse afdeling een kwalitatief platform voor wie  diepgaande informatie wenst. De lezingen worden gegeven door experts zoals professoren, journalisten, onderzoekers enz. die actuele kwesties vanuit diverse invalshoeken benaderen. Het aanbod is breed: van geopolitiek en technologie tot muziek en psychologie. Kortom, ADL biedt de mogelijkheid tot kritisch denken.

Natuurlijk is het altijd leuk om het nuttige te combineren met het aangename. Daarom lunchen we vooraf in  kleine groep ADL’ers eerst samen en na de lezing is er tijd voor koffie en koek en een goed gesprek. Maak ik je warm voor dit boeiende initiatief? Ik neem daarom als smaakmaker het programma op voor 2025 – 2026. Er is natuurlijk een vereiste: de wil om open te staan voor actuele problemen en issues.

CC Strombeek heeft aandacht voor elk conflict in de wereld, maar in de herfst en winter van 2025 – 2026 gaat de interesse extra naar de situatie in Israël en Palestina. Zo is er de expo van de Palestijnse kunstenaar Aysha E Arar en verder staan er films (o.a. No Other Land), muziek (Babel door het Lami Trio), een lezing en toneelvoorstelling (Language no broblem van Marah Haj Hussein) en zelfs een benefietworkshop Palestijns koken op het programma. Dat alles omdat het nodig is een Klare Kijk of voortdurende aandacht te hebben voor conflictgebieden

Zelf had ik me aangemeld voor de lezing Palestina, een (on)oplosbare kwestie? van VRT-journaliste Inge Vrancken. Ik ging er eigenlijk schoorvoetend naartoe omdat ik niet opnieuw geconfronteerd wilde worden met de ellende die dit conflict veroorzaakt. Dagelijks tonen de media ons beelden die ontegensprekelijk een diepe indruk op iedereen nalaten. Maar Inge Vrancken heeft me door de geschiedenis en de actualiteit van beide landen geloodst en deed dit helder en objectief. Ze belichtte niet enkel het ontstaan van Israël en de bezetting van de Palestijnse gebieden die al decennialang aanhoudt, maar ook de impact en invloed van landen als Libanon, Iran, de VS, Saudi-Arabië. Het was een boeiende avond en ik moet toegeven dat hoe meer ik weet, hoe beter ik de situatie kan inschatten. En het goede doel, dat gekoppeld was aan de lezing, is altijd heilzaam.

De derde editie van het Fotosalon vond plaats op 13, 14, 15 en 16  november in het August De Boeckhuis in Merchtem. Tijdens deze vierdaagse tentoonstelling presenteerden lokale fotografen hun beste werk, variërend van artistieke portretten tot sfeervolle landschappen. De vele bezoekers genoten in een rustige, inspirerende omgeving van vele fotografiestijlen en ze konden ook kennismaken met de makers van het beeldmateriaal. Het bestuur van de fotoclub en uiteraard de exposanten hebben op die manier alle bezoekers een mooie gelegenheid geboden om lokaal creatief talent te ontdekken en erover te praten bij een koffietje of iets fris. Fijn dat het bestuur voor al dat moois kon rekenen op de ondersteuning van de gemeente.

Björn Soenens was acht jaar lang VS-correspondent voor VRT en begon na zijn terugkeer in 2025 met een theatertour. Hij deelt daarin verhalen die hij heeft meegemaakt en nog niet eerder kon vertellen.

Als journalist-correspondent was hij in de eerste plaats observator van de schaduwkanten van de Amerikaanse samenleving. Zijn verhalen gaan over de gewone Amerikaan die slachtoffer is van tekorten in de manke en vooral dure gezondheidszorg, de torenhoge drugsverslaving, de discriminatie van ras en gender, de politieke machtshonger en leugens uit de Amerikaanse geschiedenis… Kortom hij vertelt over het echte leven in de States en hij is een begenadigd spreker. Het live optreden van Isolde Lasoen werkt verdiepend en laat het publiek reflecteren. Op een scherm worden foto’s geprojecteerd en korte interviews uitgezonden. Dat alles maakt het een wervelde en boeiende voordracht. Soenens eindigt met projectie van beeldmateriaal uit zijn carrière als correspondent. Hij begeleidt dit muzikaal en dat beklijft.

Deze voorstelling is een initiatief van VRT om journalisten live vertellingen te laten doen in theaters en zo het publiek te betrekken bij rake verslaggeving. Voor mij was dit, in mijn vrijwilligerswerk voor CC Strombeek een indrukwekkende beleving en ik vond het heel fijn om die kans te krijgen.