Categorie: Podiumkunsten

Triomf van SKaGeN is een ambitieus stuk en dat past in het 25-jarig bestaan van het theatercollectief.  Valentijn Dhaenens, Korneel Hamers, Mathijs F Scheepers, Clara van den Broek en twee nieuwkomers m.n. Dagmar Dierick en Clara Cleymans maakten een voostelling over onze obsessie om vooruitgang en status in vraag te stellen. Dit deden ze door het verhaal van de Zweedse regisseur Jan Jönson na te spelen. Die ensceneerde in 1985 Wachten op Godot van Samuel Beckett. Hij deed dit met gevangenen uit de streng beveiligde Kumla gevangenis wat op zich geen sinecure was. In 2020 maakte de Franse cineast Emmanuel Courcol Un Triomphe, een verfilming van het Zweedse voorbeeld.

Na een vergelijking van deze Franse filmproductie met Triomf van SKaGeN blijf ik op mijn honger zitten. Ondanks een aantal sterke toneelscènes heb ik namelijk de indruk dat de hele toneelvoorstelling te fragmentarisch bleef, dat ze teveel het eerdere succes van het collectief nl. Deurdedeurdeur naspeelde en ten slotte blijf ik verward achter door een gebrek aan focus. In de film van Courcol gaat het  vooral over wat er gebeurt als je gedetineerden hun waardigheid teruggeeft. Precies dat is een meerwaarde.

Op 24 en 25 januari 2025 organiseerden CC Strombeek, het lokaal bestuur van Grimbergen en een aantal lokale verenigingen het betoverende lichtfestival Lumineus. Dit evenement kadert in een jaarlijkse traditie die de donkere winteravonden van eind januari omtovert tot een visueel spektakel. Door de combinatie van technologie, interactieve kunstwerken,  creativiteit en dans, magie en spel en fantastische lichtshows wordt de verbeelding van de  deelnemers geprikkeld.

In deze editie startte het parcours in de schouwburg en werd het verder uitgestippeld langs de ijsfabriek, de kerk en de kapel om te eindigen in het Van Der Nootpark. En inderdaad, opnieuw hebben de organisatoren  het beste van hun vakmanschap en passie getoond.

Met Lumineus is bewezen dat cultuur en innovatie hand in hand kunnen gaan en dat licht niet alleen de duisternis verjaagt,  maar ook de harten van jong en oud verwarmt. Al een aantal jaren draai ik mee als vrijwilliger van het CC en ja… ik kijk nu al uit naar de editie van 2026.

De familievoorstelling De is feestelijk theater. Regisseur Jetse Batelaan maakte de productie samen met hetpaleis, Theater Artemis en Het Zuidelijk Toneel.

Het is een modern sprookje, chronologisch opgedeeld in fragmenten die visueel aangekondigd worden door projectie. Eigenlijk was de oorspronkelijke titel langer nl. De voorstelling die moet overleven met alles wat er nog over is. Van die lange titel blijft – net als met wat er gebeurt op het podium –  heel weinig over. In dit geval slechts één woord De. 

Jetse Batelaan wil dat je in je hoofd meer ziet dan met je ogen. Zo zie je op het podium wel een brugje maar is er nergens water te bespeuren. Je hoofd weet dat dat er echter wel is. Om je het onzichtbare te suggereren gebruikt de regisseur veel geluid.  Een steen gooien in het water vanop een bruggetje, zie je iemand doen maar zonder steen; je hoort enkel de plof in het water. De is dus echt een visuele en auditieve krachttoer. Met die twee zintuiglijke vaardigheden, met humor en veel verbeeldingskracht wordt echter een ernstige boodschap meegedeeld: het ontstaan van het kapitalisme en de waarde van het hergebruik van voorwerpen.

Hoe ik het toneelstuk zelf ervaren heb? Het is energiek gespeeld en nodigt een jong publiek (+8) uitom mee te denken over overleven in een wereld die heel snel verandert. Wat mij betreft ‘een vette aanrader!’

Damiaan De Schrijver speelt Schopenhauer en maakt er een voorstelling van waarin hij de filosofische ideeën van Arthur Schopenhauer op toegankelijke manier behandelt. De acteur weet immers met overtuigende présence en subtiele humor een geslaagde verbinding met zijn publiek te maken. De combinatie van zowel filosofische ernst als luchtige zelfrelativering maakt deze monoloog beklijvend.

Stefaan Van Brabandt schreef de tekst en was regisseur van dienst. Zijn doel was om filosofie naar het theater te brengen en zo het grote publiek te laten nadenken over levensvragen en over de keuzes die we maken. Schopenhauer is de vijfde monoloog over filosofische grootheden die Van Brabandt schreef. Socrates (Bruno Vanden Broecke – spel), Marx (Johan Heldenbergh – spel), Spinoza (Han Kerckhoffs – spel) en Satre & De Beauvoir – spel) gingen vooraf. Alle vijf zijn het weergaloze producties.

Voor wie van filosofie houdt is volgende tip wellicht interessant.  Een achtdelige documentaire reeks Het voordeel van de twijfel was van december 2014 tot en met februari 2015 te zien op Canvas. Stefaan Van Brabandt samen met cineast Bram van Splunteren toonden in deze serie wat we met de inzichten van de grote filosofen kunnen bereiken voor onszelf en voor de anderen. De reeks is te bekijken op vrt max.

Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren vertolken in Parkplatz twee broers die elkaar ontmoeten op een parking bij de auto van hun overleden moeder. Ze hadden slechts sporadisch contact met elkaar en er valt dan ook veel uit te spreken. Dat is, heel kort door de bocht, waarover de voorstelling van Compagnie Cecilia gaat. Johan Heldenbergh hield mee de pen vast en was regisseur van dienst.

De twee broers, Joeri en Benoit  staan geen moment stil op de scène. Ze vechten, praten met aantrekkelijk Gents accent, dansen, drinken, brullen, knuffelen … Ze nemen afstand van elkaar en dat kan niet anders want hun persoonlijkheid ligt mijlenver uiteen. Joeri is de ex-verslaafde die het familiebedrijf tot torenhoge winsten bracht en Benoit is de ecoman, de weloverwogen planner, de brave huisvader maar ook de mislukte redacteur.

Wat zich gedurende meer dan anderhalf uur op het podium afspeelt, is adembenemend intrigerend. Beide acteurs spelen meesterlijk. Deze voorstelling is een must voor wie houdt van theater kijken en dat waren er velen want een daverende en langdurende staande ovatie was meer dan terecht. Zeker zitjes reserveren als je nog kan.

Vandaag las ik in De Standaard Weekblad het artikel ‘Het bovenste van het beste van 2024′. Bij de podiumkunsten werd het komisch solotheater ’13’ van William Boeva getipt op de tweede plaats (van tien). Dat is een krachttoer en ik kan die keuze van de redactie enkel beamen.

Boeva vertelt met flair en humor in ’13’ het waargebeurde verhaal van een man die lijdt aan OCD. De afkorting leest voluit als obsessive-compulsive disorder en is een dwangstoornis. Wie deze psychische aandoening heeft, lijdt aan terugkerende dwanggedachten en/of dwanghandelingen.

De Standaard verantwoordt de keuze om deze voorstelling als zeer goed te nomineren met de quote: “Zelden maakte een comedian meer indruk.”

Faust, de voorstelling van het collectief Lazarus, figurentheater DE MAAN en muziekensemble deCompagnie is een hervertelling van het klassieke verhaal van Johann Wolfgang von Goethe. Visueel kreeg ik als toeschouwer indrukwekkend acteerwerk te zien. Vooral Mephisto (door Joris Van den Brande) zorgde voor een verrassende kijkervaring omdat hij zowel een sinistere als charmante duivel was. Het decor, de belichting en de muzikale ondersteuning waren doordacht.

Toch stoorde me enigszins de overladenheid: het verhaal raakte hier en daar verzadigd door de genderwissels. Een vrouwelijke Faust knap vertolkt door Ariane Van Vliet en een mannelijk Gretchen werd gespeeld door Koen De Graeve. Om de genderwissel volledig door te trekken en ongepaste hilariteit hierover te vermijden werd Gretchen in deze bewerking Geertje genoemd. Ook de plot diende bijgevolg aangepast: in de versie van Goethe vermoordt Gretchen de liefdesbaby die Faust bij haar verwekte. In deze herbewerking draait Geertje op voor de moord door vergiftiging van zijn dominante moeder. Het publiek weet echter dat het gif aangeleverd is door Faust. Zodoende wordt de hedendaagse bewerking van Faust naar mijn gevoel een moordzaak met meer dan een schuldige en boet het Sturm und Drang-gehalte fors in.

Op 19 november 2024 was ik vrijwilliger met zaalwacht in het CC. Strombeek-Bever. Een pak jong volk – een kleine 300 jongeren – kwam kijken naar de voorstelling Hamlet Hamletsson door Compagnie Lodewijk/Louis. Ik hoef je niet te vertellen dat mijn verwachtingen hooggespannen waren en ik was vooringenomen. Mijn vrees was : hoe krijg je 16+’ers warm voor een tragedie van Shakespeare??? Bovendien zou de voorstelling anderhalf uur duren en nadien was er een nabespreking met het gezelschap. Spannend…

Ondanks mijn negativiteit werd het – naar mijn gevoel – toptheater. Hamlet Hamletsson was een frisse herinterpretatie van de klassieker van Shakespeare afgestemd op de belevingswereld van jongeren. Ook de eigentijdse livemuziek, de combinatie van humor en diepgang en het overtuigende acteerwerk dat visueel prikkelde en energie uitstraalde, waren geslaagde ingrediënten. Het toneelstuk werd een meeslepende voorstelling van begin tot eind. Het jonge publiek reageerde dan ook enthousiast. In de nabespreking werden verdiepende vragen gesteld. Zo vertelde de cast dat dit repertoirestuk gekozen en herwerkt werd in de coronatijd omdat het profiel van kroonprins Hamlet als onzekere, aarzelende, voorzichtige, twijfelende jongeman helemaal aansloot bij de angstige en deprimerende gevoelens van pubers in de COVID-maanden.Een knappe keuze die gesmaakt werd door jong maar ook door oud. Een aanrader!

© foto Monday Agbonzee Jr.