Categorie: Film

La vita va così is een warme en ontroerende Italiaanse film geregisseerd door Riccardo Milani. De prent vertelt het verhaal van de eigenzinnige herder Efisio Mulas. Die weigert zijn geliefde stukje grond en strand op Sardini¨¨e te verkopen aan een schatrijke Milanese projectontwikkelaar die er een luxeresort wil bouwen en honderden nieuwe banen belooft in een regio die kreunt onder de werkloosheid. Het lijkt wel een verhaal dat ons doet denken aan het roofkapitalisme van Jared Kushner en Ivanka Trump in Albanië. Alleen is er één groot verschil. Efisio blijft neen zeggen ongeacht hoeveel geld hem geboden wordt. De lokale bevolking die de rijkdom door dit woordje ziet vervliegen, keert zich dan ook tegen de herder. In Albanië stuit het ecologisch rampzalige plan van Kushner-Trump op verzet van de hele eilandbevolking.

Het bijzondere is dat het verhaal gebaseerd is op een ware gebeurtenis. Ovidio Marras (1930-2024) was de Sardijnse herder die weigerde zijn grond te verkopen aan een machtige projectontwikkelaar. Na een strijd van ongeveer 20 jaar kreeg hij in 2018 gelijk van de rechter en bleef het strand openbaar bezit. Marras werd in Italië symbool van het verzet tegen het volbouwen van de kustlijn.

La vita va così toont op een mooie en vaak humoristische manier de strijd tussen vooruitgang en het behoud van je land, je herkomst en identiteit. Het thema toont aan hoe moeilijk het is om je vast te houden aan wat er echt toe doet. De prachtige beelden van Sardinië en een bijzonder sterke debuutvertolking van de 84-jarige Guiseppe Ignazio Loi in de rol van Efisio raken je en laten je met een warm gevoel achter. Een aanrader dus; ook voor wie van humor en Italiaanse landschappen houdt!

Hartverwarmend was de film Gioia mia van regisseuse Margherita Spampinato zeker en vast.

Het verhaal is ontroerend eenvoudig. De jonge Nico moet de zomervakantie doorbrengen bij zijn oudtante Gela. Ze woont in een appartementsblok in Sicilië waar er ook leeftijdsgenoten van Nico zijn met wie hij niet zo direct contact kan leggen. De verschillen tussen de moderne stadsjongen en de speels-ondeugende jongeren zijn aanvankelijk te groot. Ook met Gela loopt het niet altijd van een leien dakje. Ze is streng, katholiek, en tuk op haar dagelijkse ritme. Dat alles wordt verstoord door een moderne Nico die graag gekluisterd is aan zijn gsm. Althans zo ervaren Gela en haar vriendinnen dat. Stilaan komt Nico te weten dat Gela geleefd heeft met afscheid nemen; iets waar hij op datzelfde moment ook mee te maken heeft. Dat zet de poort open naar wederzijds begrip.

De film is een mooie ode aan de menselijke behoefte om contact te leggen en geeft een prachtig beeld van hoe het leven is in een Siciliaanse traditionele leefgemeenschap. Zeker een aanrader voor wie zin heeft in een hartenbreker.

Regisseur Josh Safdie maakte met de film Marty Supreme geen waarheidsgetrouwe biopic van de Joods-Amerikaanse tafeltennislegende Marty Reisman. In de film die zich afspeelt begin jaren ’50 heet deze Amerikaanse kampioen Marty Mauser en wordt hij vertolkt door Thimothée Chalamet. Zeven jaar lang bereidde Chalamet zich voor op zijn rol als tafeltennisser. Hij leerde uitstekend met het batje en balletje omgaan en doet dan ook de meeste stunts zelf. Dit is wel een bravourestuk.

In een kritisch artikel van Vrt Nws wordt echter een iets minder fraai beeld opgehangen van de film. ‘Marty Supreme is een film over een oplichter die alle morele codes overboord gooit om zijn doel te bereiken. Onderweg raakt de film aan thema’s als ambitie, identiteit, racisme, kapitalisme, etniciteit, macht en de kostprijs van de American Dream. Maar dan wel rakelings, want de film raast met zo’n rotvaart voorbij dat stilstand geen optie is.’ 2,5 uur lang moet je die snelheid en veelheid aan thema’s en subthema’s verwerken en dat vergt energie en die miste ik al na een uurtje kijken. Maar ik wil niet zeuren, want Chalamet zit in elke kleine scène en op zich is dat al een Oscar waard. Jammer genoeg bleef het bij een nominatie voor beste acteur in de hoofdrol. Ook de andere 8 nominaties van Marty Supreme vingen bot.

Een vriendin noteerde op haar FB-pagina “Eventjes bekomen van I Swear. Prachtige film! Een aanrader.” Als ik zo’n opmerking lees, dan wil ik die prent ook zien en dat deed ik.

Het verhaal van de film I Swear is gebaseerd op het leven van John Davidson. Hij was als puber een slimme, beleefde, sportieve jongen die nooit om een grapje verlegen was. Tot hij plots ongecontroleerde bewegingen maakte, riep en vloekte als een ketter. Dat veranderde zijn leven totaal, want begin jaren ’80 was de aandoening Gilles de la Tourette nauwelijks gekend door artsen. John werd het mikpunt van pesterijen, de relatie met zijn ouders werd hels en hij trok zich meer en meer terug. Hij leefde met angst, was vol schaamte voor zijn oncontroleerbaar gedrag en vereenzaamde. En het ergste was dat er  geen genezing mogelijk was. Maar dan ontmoette hij Dottie, de moeder van een van zijn vroegere klasgenoten. Meer verklap ik niet.

Kirk Jones maakte deze aandoenlijke film jaren nadat hij in 1989 de BBC-documentaire John’s Not Mad had gezien. Die ging over Davidsons leven met het syndroom van Tourette. Jones dacht dat dit een goede film zou opleveren, maar dat kwam er niet direct van. Pas in 2022 vond hij in een notitieboekje de woorden ‘John Davidson, Tourette’ en dat werd de trigger. De echte John en Kirk leerden elkaar kennen en hoewel er eerst wantrouwen was vanwege John, ging alles toch zijn gangetje.

Robert Aramayo vertolkt de volwassen John en hij doet dat schitterend. De jonge Scott Ellis heeft als nieuwkomer in de filmwereld de rol van de adolescent John gekregen. Het levert een pakkend resultaat op. Terecht een echte aanrader!!!

 

Filmmaker Paolo Sorrentino en acteur Toni Servillo hebben al vaker samengewerkt en dat leverde telkens grote successen op. Dat was zeker zo met de prent La Grande Bellezza en momenteel met de nieuwste creatie La Grazia.

In La Grazia volgt Sorrentino wat er achter de schermen van de politiek gebeurt. Toni Servillo vertolkt namelijk president Mariano De Santis tijdens de laatste zes maanden van zijn mandaat. Hij is een geliefd politicus. Als mens is hij echter bitter over de dood van zijn geliefde vrouw en zelfs jaloers omdat hij er zeker van is dat zij hem bedrogen heeft met een collega-politicus. Tijdens zijn laatste actieve termijn als president staat hij voor twee dilemma’s: zal hij in het katholieke Italië het wetsvoorstel rond euthanasie goedkeuren en zal hij gratie verlenen aan twee misdadigers. Sorrentino heeft met La Grazia niet echt een spannende maar eerder een gemoedelijke film gemaakt. Als toeschouwer krijg je zelfs sympathie voor de mens achter de president en dat is geen vanzelfsprekendheid in deze tijden.

Toni Servillo won voor zijn rol als gepijnigde president van Italië de prijs voor Beste Acteur in Venetië.  Dat is zeker een reden om de film op je must-see-lijst te zetten. Maar je krijgt naast dat keigoede acteerwerk ook mooie Italiaanse locaties te zien, humor en diepgang, melancholie en liefde. Dat is nu eenmaal het recept van grootmeester Sorrentino.

 

De Franse regisseuse Rebecca Zlotowski maakte de detectivefilm Vie privée. Het hoofdpersonage wordt vertolkt door Jodie Foster. Zij was jaren geleden een grote bekende in de filmwereld met twee kaskrakers Silence of the Lambs en The Accused. Het was fijn om haar in deze nieuwe productie terug te zien.

Ze speelt de rol van Lilian Steiner, een druk bezocht psychiater. Eén van haar patiënten, Paula pleegt totaal onverwacht zelfmoord. Lilian Steiner is er echter van overtuigd dat het om een moord gaat. Dat verhoogt het spanningsgehalte, wat natuurlijk eigen is aan een moordmysterie. Gelukkig wordt die beklemming af en toe gecounterd met een subtiel laagje humor.

Het is bijgevolg een film om van te genieten en om van te smullen. Je blijft op het randje van je zetel wachten op de ontsluiting van de waarheid. Dan lijkt alles heerlijk simpel. Een voorsmaakje? Trailer Vie privée

Een tijd geleden was de film Onze natuur overal in Vlaanderen te zien: in bioscopen, culturele centra en zelfs op tv.  Omdat ik de natuurbeelden zo mooi vond, zag ik hem vier keer. Bovendien charmeerde de warme, rustige off-screenstem van Matteo Simoni me heel erg.

Geen ogenblik heb ik getwijfeld om naar de film Le chant des fôrets van de Franse cineast Vincent Munier te gaan. Hij is een van de meest gewaarde  natuurfotografen ter wereld. Zijn producties stralen vooral zijn grote liefde voor de natuur uit. Dat heeft alles te maken met zijn magisch recept: ‘Ik fotograaf niet wat ik zie, ik fotografeer wat ik voel‘.

Toch zijn er verschillen tussen de twee films. Ik vermeld er drie. Le chant des fôrets focust op de bossen in de Vogezen, de geboortestreek van Munier en niet op de Belgische. Daarnaast is er een autobiografische laag in de film. Vincent kreeg de passie voor de natuur mee van zijn vader, Michel; ook een fotograaf en vooral ecologist. En dan is er nog een derde generatie: Simon, de 13-jarige zoon van Vincent. Het zijn vooral Michel en Simon die in beeld komen. Grootvader Michel betreurt de gevolgen van de klimaatverandering. Zo mist hij de auerhoen. Die is door de opwarming van de aarde verdwenen in de Vogezen. Daarom maakte het trio een uitstap naar het koudere Noorwegen waar de diersoort wel nog gedijt. De jonge Simon beluistert de anekdotes van opa Michel. Tenslotte valt op dat Le chant des forêts wijze boodschappen bevat. Bossen moeten gevarieerd zijn. Dode bomen zijn nodig als buffer tegen uitdroging, storm en virussen. Een harmonieus samenleven met de natuur is belangrijk. Lange afstanden van het toeristisch  luchtverkeer zijn schadelijk voor de natuur. Al die overpeinzingen komen vooral uit de mond van Michel of ze worden in beeld gebracht als hij zijn dagboek aanvult.

Kerngedachte van de film is dat je dieren in hun natuurlijke omgeving niet gemakkelijk kan zien. Je moet vooral luisteren naar hun geluiden. De titel Le chant des fôrets verwoordt die gedachte volkomen.

Een warm applaus en heel veel interesse van het publiek voor de generiek maakten me duidelijk dat ik niet de enige liefhebber van deze natuurfilm was.

Oscarwinnaar Mike van Diem leverde met Voor de meisjes een psychologische thriller af die absoluut tot nadenken stemt.

Het scenario begint nochtans heel ontspannend. Je leert twee families kennen die samen een jaarlijkse vakantieweek doorbrengen in de Oostenrijkse Alpen. Ze verblijven in een comfortabele bungalow die ze met gezamenlijke financiële inbreng kochten.  De regisseur laat je genieten van een  panoramisch uitzicht om van te dromen. Er is blijkbaar geen vuiltje aan de lucht. Of toch??? Al snel leer je de twee koppels kennen bij de ontbijtscène waarbij van Diem focust op hun karakterverschillen. Puberdochters Madelon en Elise zijn er ook bij; hoewel met grote tegenzin.

En dan gebeurt er iets wat je niemand toewenst tijdens een vakantie. Na een ongeluk met een quad belanden de pubers in het ziekenhuis. Eentje liep zware hersenschade op, Het andere meisje heeft ogenschijnlijk lichte verwondingen. Met pakkende dialogen en filmfragmenten  brengt regisseur van Diem in beeld hoe de twee stellen reageren. Snel is het duidelijk dat de vriendschap afbrokkelt. Oude geheimen komen daarbij aan de oppervlakte. Als uiteindelijk duidelijk wordt slechts een van de twee meisjes kan gered worden mits orgaandonatie van het tweede bereiken opgekropte frustraties van de ouders een hoogtepunt. Van hun morele dilemma maakt van Diem je getuige. De manier waarop hij dat verfilmt, laat je naar adem snakken. Hoe zou jij immers beslissen als dit drama je zou overvallen?

Mes frères et moi is een gevoelige en ingetogen film die opvalt door zijn eerlijkheid. Het verhaal volgt Nour, een jongen die probeert te navigeren tussen familieverantwoordelijkheden en zijn eigen dromen om ooit een klassiek geschoolde zanger te zijn. De film toont zonder opsmuk hoe armoede en de zorg voor een palliatieve moeder een jonge tiener kunnen vormen. De drie broers van Nour zijn ruw (en dat is wellicht eigen aan het steedse buurten in Zuid-Frankrijk) maar ze zijn ook ongelooflijk liefdevol naar hun stervende moeder toe.

De cinematografie is warm en intiem alsof je meekijkt in hun kleine wereld. Het acteerwerk van de jonge Nour is bijzonder sterk. En natuurlijk spelen muziek en het zangkoor een subtiele maar krachtige rol in Nours ontwikkeling.

Deze film is kwetsbaar en ontroert en dat was te merken bij heel wat aandachtige kijkers uit de eerste graad. De productie werd immers aangeboden als schoolvoorstelling. Het raakte me toen een aantal jongeren me toevertrouwden dat ze dit een geweldig mooie film vonden. Maar deze reactie verbaasde me niet want als vrijwilliger had ik  al menig traantje opgemerkt bij de jongeren.

De film The teacher Who Promised the Sea is het verhaal van de idealistische onderwijzer, Antoni Benaiges die in de jaren dertig naar een klein dorp komt in Spanje met een vernieuwende onderwijsmethode. Hij gelooft in de vrijheid van denken, in creativiteit en in de kracht van dromen over de toekomst. Het kost hem tijd en moeite om in het kleine dorp een vaste waarde als onderwijzer te worden. In het begin botst hij met de burgemeester, de ouders en de leerlingen maar dat wijzigt. De priester in het dorp blijft echter zijn grootste tegenstander. Antoni is een doorzetter en belooft zijn leerlingen dat hij hen ooit de zee zal laten zien. Dat is de titel van de film en het boek dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Terwijl Antoni met veel gedrevenheid de leerlingen inspireert, groeit  de politieke spanning die zal uitmonden in de Spaanse Burgeroorlog. De vernieuwende onderwijzer wordt het slachtoffer van dit regime.

Die verhaallijn wisselt in de film voortdurend met het heden waarin een jonge vrouw de geschiedenis van haar grootvader, een van Antoni’s leerlingen en zijn band met de leraar onderzoekt. Die filmstructuur zorgt voor een ontroerende herinnering en menselijkheid.

Ik heb elke seconde genoten van de verhaal over een moedige leraar, over de kracht van onderwijs, over de hunkering naar vrijheid in een politiek gewelddadig regime uit de jaren dertig dat jammer genoeg afrekende met elke vorm van hoop.