Al dat moois in Zeeland

Drie dagen vakantie in Schouwen-Duiveland (Zeeland) waren zonnig, warm, sportief, cultureel en deugddoend. Een bezoek aan Zierikzee mocht zeker niet ontbreken want voor de liefhebbers van fotografie is er in het ontmoetingscentrum de Nieuwe Kerk elke zomer een fototentoonstelling. Dit jaar was het thema The Greatest Photos of the World. National Geographic fotografen stelden er ontzettend indrukwekkende beelden tentoon. Een greep uit het aanbod.

Contemplation

Armand Sarlangue vereeuwigde met Contemplation de ongerepte natuur boven de fjorden van Husfjellet in Noord-Noorwegen. Ruige bergen, open water, het ochtendlicht en de stilte maken dit beeld zo bijzonder voor wie van de natuur houdt.  Een ander meer dan geslaagde foto van Armand Sarlangue heeft de naam IJzige kracht. Het is de getuige van een alsmaar zeldzamer natuurbeeld van de Gilkey Gletsjer uit Alaska (VS). De ochtendmist die langzaam optrekt, onthult een immens landschap van de ruwe kracht van een gletsjer. De foto doet reflecteren over de kwetsbaarheid van de natuur.

IJzige kracht
Bloeiende tuin

Bloeiende tuin werd gemaakt door Martin Gregus. Drie ijsberen bevinden zich tussen bloeiende wilgenroosjes en dat is enigszins bevreemdend. Door de klimaatopwarming en de steeds langer durende ijsvrije periodes brengen de dieren echter steeds meer tijd door op het land van de Hudson Bey, Nunavut (Canada).

Wie naast de imponerende foto’s van de grootmeesters interesse heeft voor het werk van enthousiaste Zeeuwse hobbyfotografen, die vindt mooie portfolio’s op www.fotogroepschouwen-duiveland.nl. Zeker een kijkje waard!

Het ropsisme

Felicien Rops was een veelzijdig Belgische kunstenaar geboren in Namen in de 19de eeuw. Hij was talentvol als graveur, tekenaar, briefschrijver en in mindere mate schilder. Als onvermoeibaar kunstenaar maakte hij bijna 400 brieven, 1000 gravures en meer dan 350 schilderijen.  In Musée Felicien Rops, een oud herenhuis in de voetgangerszone van Namen wordt de vaste collectie van Rops werk tentoongesteld. Dit jaar – van 11 april tot 27 september – wordt de collectie verrijkt met een bruikleen van 517 tekeningen, gravures en kostbare boeken die Victor Arwas (1937-2010) gedurende zijn hele carrière heeft verzameld. Dat is een indrukwekkend aanbod en dus een bezoek aan de expo waard.

Rops was anti-academisch en het is dan ook moeilijk om hem te plaatsen in een afgebakende kunststroming. Zijn stijl inspireert zich op het realisme, impressionisme, symbolisme en japonisme eigen aan de 19de eeuw. Zijn werk is veelzijdig met karikaturen en thema’s als de vrouw, de erotiek, het satanisme, een kritische blik op de bourgeoisie, geestelijkheid en politiek… Daarnaast  maakte hij illustraties voor Belgische en Parijse uitgevers, modetekeningen, reclame-ontwerpen en typografische initialen. Het hoeft geen betoog: deze kunstenaar was een volbloed experimentator van vele technieken: lithografie, ets, aquarel, pastel- en houtskooltekeningen. In zijn atelier had hij zelfs een eigen drukpers zodat hij eigenhandig zijn gravures kon drukken.

Een van zijn meester-werken ken je allicht: Pornocratès of La Dame au cochon. Mijn voorkeur gaat naar La dame au pantin et à l’éventail. In het museum wordt dit kunstwerk als volgt toegelicht: “In plaats van de prostituees en de frivole meisjes die hij tot dan toe realistisch had getekend, liet Rops zich nu inspireren door de fin-de-siècle literatuur. Hij begon vrouwen af te beelden die mannen in hun greep hadden en er willoze marionetten van maakten.”  

Een standvastige Efisio

© filmonizirani.net

La vita va così is een warme en ontroerende Italiaanse film geregisseerd door Riccardo Milani. De prent vertelt het verhaal van de eigenzinnige herder Efisio Mulas. Die weigert zijn geliefde stukje grond en strand op Sardini¨¨e te verkopen aan een schatrijke Milanese projectontwikkelaar die er een luxeresort wil bouwen en honderden nieuwe banen belooft in een regio die kreunt onder de werkloosheid. Het lijkt wel een verhaal dat ons doet denken aan het roofkapitalisme van Jared Kushner en Ivanka Trump in Albanië. Alleen is er één groot verschil. Efisio blijft neen zeggen ongeacht hoeveel geld hem geboden wordt. De lokale bevolking die de rijkdom door dit woordje ziet vervliegen, keert zich dan ook tegen de herder. In Albanië stuit het ecologisch rampzalige plan van Kushner-Trump op verzet van de hele eilandbevolking.

Het bijzondere is dat het verhaal gebaseerd is op een ware gebeurtenis. Ovidio Marras (1930-2024) was de Sardijnse herder die weigerde zijn grond te verkopen aan een machtige projectontwikkelaar. Na een strijd van ongeveer 20 jaar kreeg hij in 2018 gelijk van de rechter en bleef het strand openbaar bezit. Marras werd in Italië symbool van het verzet tegen het volbouwen van de kustlijn.

La vita va così toont op een mooie en vaak humoristische manier de strijd tussen vooruitgang en het behoud van je land, je herkomst en identiteit. Het thema toont aan hoe moeilijk het is om je vast te houden aan wat er echt toe doet. De prachtige beelden van Sardinië en een bijzonder sterke debuutvertolking van de 84-jarige Guiseppe Ignazio Loi in de rol van Efisio raken je en laten je met een warm gevoel achter. Een aanrader dus; ook voor wie van humor en Italiaanse landschappen houdt!

Het AfricaMuseum

© brusselsmuseums.be

De officiële naam voor het museum in Tervuren over de geschiedenis, cultuur, natuur en biodiversiteit van Afrika is Het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika. Het museum ontstond immers door toedoen van koning Leopold II na de Wereldtentoonstelling van 1897. De vorst wilde toen een permanente koloniale tentoonstelling organiseren in Tervuren. Een prachtig gebouw werd ontworpen door de Franse architect Charles Girault. In het museum werden o.m. voorwerpen uit Congo aan het publiek getoond maar ook Congolezen werden in Tervuren gehuisvest in een nagebouwd Afrikaans dorp. Zeven van hen overleden tijdens hun verblijf omwille van gezondheidsproblemen door onze koude seizoenen. Wie historisch kritisch is, weet dat het museum eigenlijk diende om steun te winnen voor de Belgische koloniale politiek in Congo.

© hln.be

Tussen 2013 en 2018 is het museum grondig gerenoveerd. Het historische gebouw bleef bewaard, maar het werd uitgebreid met een modern onthaal en een ondergrondse toegang. Ook inhoudelijk werd er grondig gewijzigd. Het AfricaMuseum toont nu niet alleen Afrika aan de hand van foto’s, documenten, muziekinstrumenten, natuurcollecties uit de dierenwereld en de geologie want het blijft een onderzoekscentrum van Centraal-Afrika. Maar het wil ook de bezoekers aan het denken zetten en ze aansporen om het koloniale verleden kritisch te bekijken. De tijdelijke tentoonstelling (van 28.11.2025 tot 27.09.2026) The Congo Panorama 1913. Colonial Illusion Exposed  in de nieuwe vleugel doet dit voor meer dan 100 procent. De expo begint met een monumentaal schilderij uit 1913 dat het Belgische kolonialisme verheerlijkte. Tegelijk krijgt de bezoeker aan de hand van foto’s, kaarten, persoonlijke verhalen… een duidelijk beeld van hoe geweld, slavernij, uitbuiting en verzet verdoezeld werden in de Belgische koloniale politiek.