De conference Babel begint een mop over de zwarte hond. De toeschouwers bulderen van het lachen, maar eigenlijk begrijpt niemand wie die hond is. Alleen wordt snel duidelijk dat Raf (60) zich identificeert met dat dier. Die herkenning vindt haar oorsprong in zijn puberjaren. Zijn vader noemde hem een moederskind terwijl Mich (57) het vaderskind was omwille van de grote zielsgelijkenis. Raf heeft decennialang niet begrepen waarom zijn vader blijkbaar meer van zijn jongere zoon hield. En… hij heeft het hem nooit gevraagd.
Met zo’n intro ben je voor de volle honderd procent opgezogen in Babel, de nieuwe productie van Kommil Foo. De tragiek van wat nooit uitgesproken werd, is eigenlijk de rode draad van de voorstelling. Het zwarte-hond-gevoel heeft ervoor gezorgd dat Raf – zoals hij dat zelf zegt – perfectionistisch is en hunkert naar liefde. Dat wordt o.a. uitgebeeld in de scène met de zwarte tafel, die letterlijk de metafoor is van gesprekken van de laatste kans. Raf ligt uitgestrekt op het tafeloppervlak. Hij verbeeldt overleden te zijn: ogen gesloten, handen gevouwen op de buik. Mich bewierookt de dode broer met de allermooiste woorden en herinneringen aan hun gezamenlijk leven. De dode glundert en voegt zelfs aanvullingen en correcties toe. De zaal reageert telkens met buldergelach. Dan volgt een kentering als Mich existentiële bedenkingen uitspreekt over hoe het na meer dan veertig jaar van gezamenlijk optreden zal zijn als hij het alleen verder moet met de shows. De vergankelijkheid van het leven en roemrijke plagerijen die ze samen beleefden, wisselen elkaar af in dit deel van het zwarte-hond-verhaal. Het resultaat is dat de lijkrede hilarisch is.
Daarnaast vond ik de live-opnames met close-ups van de twee broers bijzonder geslaagd. Vooral wanneer de ene broer – in miniformaat – hemelse aardigheden en duivelse kwellingen in het oor van de andere fluisterde.
De titel Babel komt uit de bijbel en staat voor spraakverwarring of communicatiestoornis. In deze voorstelling is het net anders: de band tussen beide broers is zo sterk dat ze aan één woord of zelfs met stilte genoeg hebben om op dezelfde lijn te zitten.
Het was opnieuw daverend genieten van Kommil Foo en dit door een goede balans tussen humor en melancholie. Volgend seizoen Babel zeker op je must-see-and-hear-lijst zetten.