Op 28 juni 2026 was mijn laatste voorstelling gepland in mijn abonnement. Het was die avond bloedheet in de schouwburg van CC Strombeek. De organisatoren wilden de voorstelling DE SITCOMEBACK van DE HOE toch in optimale omstandigheden laten doorgaan. Daarom kreeg iedereen bij de ticketcontrole een fris flesje mineraalwater en een waaier. En dat werkte! Het enthousiasme van elkeen die de warme zomeravond in de schouwburg zou trotseren, was voor 100 % gegarandeerd. En wat een grandioos toneel werd het! Voor mij ‘Het beste van het beste’.
In DE SITCOMEBACK onderzoekt de toneelgroep wat er zo mis is aan succes hebben bij het publiek. Die vraag komt er nadat in het vorige seizoen DE SITCOM een duizelingwekkend publieksucces was.
Tijd dus voor reflectie via lange therapeutische gesprekken tussen Natali, Willem, Greg, Peter en Ans die trouwens knap gemodereerd worden door twee jonge stagiair-acteurs: Julie Boellaar en Sweder de Sitter. Het onderwerp van de bezinning is dus simpel. Hebben de acteurs zich niet verloren in hun succesvol spel? Beseffen ze nog wat werkelijkheid is en wat gespeeld wordt? Er volgt een intense woordenvloed hierover. Die vraagt veel van een publiek dat wellicht dacht een nieuwe slapstickproductie te zien; zoals de vorige editie DE SITCOM. Bovendien worden, naast de vele discussies en gesprekken intermezzi via videoprojectie getoond van popicoon Cher (telkens vertolkt door een ander acteur) en Cher-imitator Chad Michaels. Altijd herhaalt zich de vraag: wie is echt en wie is een kopie? Is het Cher die zich via allerhande plastische ingrepen een nieuw en fris uiterlijk gaf en/of haar imitator??? En wat dan met de leden van DE HOE??? Zijn zij nog authentiek???
Net die reflectie is de sterkte van dit toneel. Telkens ironie als vorm van humor inzetten als medium om na te denken over: lukt het DE HOE om nog authentiek te zijn? Wie en wat is nog echt? De toeschouwers worden voortdurend op een verkeerd been gezet en vooral op het einde wanneer er plots een telefoon rinkelt. Natali neemt op en de boodschap is niet min: in een vorige opvoering is een toeschouwer overleden door te hard te lachen. Maar is dit echt en kan je wel doodgaan van een stevige lach? En zo ja, wie is dan schuldig? De acteurs? Kunnen ze beticht worden van doodslag? Misschien moeten ze vluchten langs de zes deuren van het decor? Maar moet je die deuren openen en zo in de handen van het gerecht vallen? Of moet je ze net dicht houden om te ontkomen aan de justitie? De suspense en de snelle humor van een klassieke deurenkomedie vormen een pittig einde. Geen wonder dat er een minutenlange staande ovatie was. Meer dan terecht!!!