Ik geef het grif toe. De roman lag al jaren op mijn leestafel en – shame on me – nu heb ik hem pas gelezen. Shuggie Bain is het autobiografisch debuut van Douglas Stuart. Hij werkte tien jaar aan de roman tot die uiteindelijk op de markt kwam in 2020. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat het werk voordien door maar liefst 32 uitgevers afgewezen was. Doorzetters winnen en gelukkig maar want in datzelfde jaar werd Shuggie Bain winnaar van de Booker Prize.
Het verhaal is rauw en zwaar en speelt zich af in Glasgow (Schotland), waar de auteur ook opgroeide. De setting in de tijd is eveneens belangrijk voor het verhaal. Tijdens het politieke mandaat van premier Margaret Thatcher in de jaren ’80 werden de Schotse mijnen gesloten, wat enorme werkloosheid en armoede veroorzaakte. Agnes, de moeder van Shuggie kampt in die sociaal moeilijke jaren met een alcoholverslaving. De jonge Shuggie is enorm toegewijd in de zorg voor haar. Hij neemt eigenlijk de rol van ouder op zich en dit ten koste van zijn eigen schoolse opleiding en homofiele identiteitsontwikkeling.
De roman is emotioneel ingrijpend voor de lezer, maar paradoxaal genoeg laat Stuarts realistische stijl en eerlijke autobiografie de geboeide lezer niet los.