Een tijd geleden was de film Onze natuur overal in Vlaanderen te zien: in bioscopen, culturele centra en zelfs op tv. Omdat ik de natuurbeelden zo mooi vond, zag ik hem vier keer. Bovendien charmeerde de warme, rustige off-screenstem van Matteo Simoni me heel erg.
Geen ogenblik heb ik getwijfeld om naar de film Le chant des fôrets van de Franse cineast Vincent Munier te gaan. Hij is een van de meest gewaarde natuurfotografen ter wereld. Zijn producties stralen vooral zijn grote liefde voor de natuur uit. Dat heeft alles te maken met zijn magisch recept: ‘Ik fotograaf niet wat ik zie, ik fotografeer wat ik voel‘.
Toch zijn er verschillen tussen de twee films. Ik vermeld er drie. Le chant des fôrets focust op de bossen in de Vogezen, de geboortestreek van Munier en niet op de Belgische. Daarnaast is er een autobiografische laag in de film. Vincent kreeg de passie voor de natuur mee van zijn vader, Michel; ook een fotograaf en vooral ecologist. En dan is er nog een derde generatie: Simon, de 13-jarige zoon van Vincent. Het zijn vooral Michel en Simon die in beeld komen. Grootvader Michel betreurt de gevolgen van de klimaatverandering. Zo mist hij de auerhoen. Die is door de opwarming van de aarde verdwenen in de Vogezen. Daarom maakte het trio een uitstap naar het koudere Noorwegen waar de diersoort wel nog gedijt. De jonge Simon beluistert de anekdotes van opa Michel. Tenslotte valt op dat Le chant des forêts wijze boodschappen bevat. Bossen moeten gevarieerd zijn. Dode bomen zijn nodig als buffer tegen uitdroging, storm en virussen. Een harmonieus samenleven met de natuur is belangrijk. Lange afstanden van het toeristisch luchtverkeer zijn schadelijk voor de natuur. Al die overpeinzingen komen vooral uit de mond van Michel of ze worden in beeld gebracht als hij zijn dagboek aanvult.
Kerngedachte van de film is dat je dieren in hun natuurlijke omgeving niet gemakkelijk kan zien. Je moet vooral luisteren naar hun geluiden. De titel Le chant des fôrets verwoordt die gedachte volkomen.
Een warm applaus en heel veel interesse van het publiek voor de generiek maakten me duidelijk dat ik niet de enige liefhebber van deze natuurfilm was.