Choreograaf en regisseur Wim Vandekeybus maakte met de dansvoorstelling Void een nieuwe productie voor Ultima Vez. Dat is een gezelschap waarvan elke nieuwe creatie op mijn verlanglijstje staat. En dat was ook zo met Void.
De titel kan in het Nederlands gelezen worden als leegte en dat is precies waar Vandekeybus van vertrok. Hij puurde niet uit een bestaand verhaal als inspiratie voor dit werk, maar vertrok vanuit het niets, uit de leegte. Hij vroeg aan elk van zijn dansers om een outcast te bedenken. Figuren zoals een autistische broer, een oma-globetrotter, een eenzaat… werden gesuggereerd. Zo groeide, zonder voorafgaande tekst vanuit de leegte een invulling en samenspel. De krachttoer van Void is dat de verscheidenheid aan figuren geen chaos oplevert op het podium, maar wel harmonie.
Zoals gewoonlijk laat Vandekeybus zijn dansers fysiek risicovolle bewegingen uitvoeren. Dat is mooi maar soms adembenemend voor de toeschouwers. Ook in deze voorstelling viel die keuze van de choreograaf op. Hij verantwoordt dit in een interview als volgt: ‘Ik eis niets gevaarlijks, maar ik praat met hen, inspireer, motiveer. Dan verleggen ze hun grenzen zonder angst.’
De voorstelling Void raakte het aanwezige publiek enorm. Een staande ovatie was de terechte waardering voor de dansers, maar ook voor de aanwezige choreograaf en regisseur.