Maand: maart 2026

Met zijn tiende show Belachelijk herken je opnieuw Henk Rijckaert in zijn gewone doen als comedian. Hij is druk, energiek, gesticulerend en houdt niet op met luid spreken.

Rijckaert is net vijftig geworden en noemt zichzelf een oude zak. Die leeftijd gaat gepaard met het obligate darmonderzoek. Darmen, kaka… en hop Rijckaert kan er minutenlang humor over tappen.

Maar vijftig jaar betekent ook dat hij kan mijmeren over het verleden zoals over zijn eerste onhandige ontmoeting met zijn schoonouders, de toenmalige afvalverwerking door verbranding in de grote ton achteraan in de tuin, zijn plekje in het schoolorkest, zijn vreemde kledingkeuzes… Hij rijgt anderhalf uur lang zelfspot, snelle intelligente humor, flauwe grapjes en ironie aan elkaar. Deze tiende productie is dan ook een sterke Vlaamse comedyvoorstelling geworden.

Je zou het niet vermoeden dat de theatergroep The Ashton Brothers die in 2001 ontstond niet uit Groot-Brittannië afkomstig is. Neen, het is een Nederlandse groep die door studenten uit de Kleinkunstacademie in Amsterdam opgericht werd.

Heb je tickets voor The Ashton Brothers, verwacht je dan aan variététheater met acrobatiek, slapstick, mime, muziek, goocheltrucs… Kortom deze theaterrebellen staan borg voor uiterst grappige voorstellingen. Hun shows worden in Nederland bejubeld omwille van hun theatermagie. Het succes is zo groot dat ze zelfs, op uitnodiging van de Nederlandse ambassade, optraden voor o.a. de toenmalige prins Willem-Alexander en prinses Maxima. Ook buiten de Nederlandse grens zijn ze graag geziene theatergasten. Zo traden ze al op in Toronto, Zwitserland, België, Spanje, Letland, Edinburgh…

Wat is het geheim van hun succes? Joost Spijkers vermoedt dat het komt doordat “…we geen taal hebben. Het is altijd voor iedereen, welke culturele achtergrond je hebt of welke taal je spreekt, maakt niet uit.” Friso voegt eraan toe: “Veel van wat wij maken is clownesk, slapstickachtig, maar het wordt nooit heel plat. Angst, spanning en zenuwen, we hebben er allemaal last van. Humor is dan het allerkrachtigste wapen om de stop eruit te trekken. Even ontladen en opnieuw opladen.”

Zin in een fantastisch ontladingsavondje? Kijk volgend seizoen dan zeker uit naar een optreden van The Ashton Brothers. Alvast een voorsmaakje. Vergeet niet te klikken op de openingsprent: The Ashton Brothers – Enfants terribles

 

Je kan er de laatste tijd in comedyland niet naast kijken. Overal vind je de aankondiging van een toekomstige show van Alex Agnew in Afas Dome. Alle mogelijke media o.a. flyers, posters, website schakelt hij in voor dit doel. Ook in CC Strombeek waar hij twee avonden optrad met An evening with Alex Agnew lag er op ieder zitje een aankondiging. Nochtans heeft An Evening with Alex Agnew me niet verleid om tickets voor Afas Dome te kopen. Dat is mijn aanvoelen. Toch moet ik bekennen dat vele toeschouwers wel gretig tot handenklap overgingen.  Smaken verschillen nu eenmaal!

Wat ik niet zag zitten, waren zijn grappen over Gaza. Na de talloze beelden van dode burgers in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, na de waanzin van de bombardementen is het riskant om hier humor over te maken. De drempel was naar mijn gevoel dan ook overschreden. Ook de clichés over oudere en dus – naar Agnews gevoel – trage mensen vond ik vernederend. De seksueel appetijtelijke vriendinnen van zijn dochter en de wonderen van medicatie voor zijn zwaarlijvigheid zijn actuele items, maar Agnew kreeg ze niet door mijn strot. Ten slotte was het drie kwartier lang luisteren naar zijn belevenissen en tranenvloed als gast van Het Huis, de Vlaamse documentaire van programmamaker Eric Goens. De minutenlange emotionaliteit bij het verslag van deze uitzending stond in schril contrast met de vernederende grappen in de eerste helft van het comedyspektakel. Meer nog, het was herhaling van iets wat via VRT-max nog te zien is.

Sorry, maar ik werd niet geraakt door An evening wit Alex Agnew. Voor mij even geen Afas Dome.

Choreograaf en regisseur Wim Vandekeybus maakte met de dansvoorstelling Void een nieuwe productie voor Ultima Vez. Dat is een gezelschap waarvan elke nieuwe creatie op mijn verlanglijstje staat. En dat was ook zo met Void.

De titel kan in het Nederlands gelezen worden als leegte en dat is precies waar Vandekeybus van vertrok. Hij puurde niet uit een bestaand verhaal als inspiratie voor dit werk, maar vertrok vanuit het niets, uit de leegte. Hij vroeg aan elk van zijn dansers om een outcast te bedenken. Figuren zoals een autistische broer, een oma-globetrotter, een eenzaat… werden gesuggereerd. Zo groeide, zonder voorafgaande tekst vanuit de leegte een invulling en samenspel. De krachttoer van Void is dat de verscheidenheid aan figuren geen chaos oplevert op het podium, maar wel harmonie.

Zoals gewoonlijk laat Vandekeybus  zijn dansers fysiek risicovolle bewegingen uitvoeren. Dat is mooi maar soms adembenemend voor de toeschouwers. Ook in deze voorstelling viel die keuze van de choreograaf op. Hij verantwoordt dit in een interview als volgt: ‘Ik eis niets gevaarlijks, maar ik praat met hen, inspireer, motiveer. Dan verleggen ze hun grenzen zonder angst.’

De voorstelling Void raakte het aanwezige publiek enorm. Een staande ovatie was de terechte waardering voor de dansers, maar ook voor de aanwezige choreograaf en regisseur.

Zoë Demoustier, een in Brussel gevestigde choreografe en performer, maakte de dansvoorstelling Hear the Silence. Zeven dansers en geluidsontwerpers Rint Mennes en Willem Lenaerts staan samen op het podium. Ook danser Misha Demoustier is verantwoordelijk voor de sound design.

De voorstelling heeft als uitgangspunt La Valse, een uit het interbellum daterende compositie van Maurice Ravel. De wals was in de 19de eeuw het symbool  van de Europese elite en het welvarende Europa en bleef dit tot aan de Eerste Wereldoorlog. De toenmalige val van de Oostenrijkse-Hongaarse monarchie maakte een einde aan de romantische, Weense symboliek van de wals. Ravel nam in La Valse die drastische machtsherschikking op mondiaal vlak op. De perfecte ritmiek en maat, typisch voor de wals brokkelt bij hem fragmentarisch af.

In Hear the Silence gebruikt Zoë Demoustier net de ommekeer als startpunt van  een choreografische en muzikale zoektocht naar nieuwe dansstructuren. Geluid, muziek en dans verklanken en tonen de gevolgen van de mondiale chaos: de opkomst van uiterst rechts, de toenemende militaire krachtmetingen, de hedendaagse technologische versnelling… Je hoort overweldigende, ritmische beats, overdonderende, repetitieve geluiden en dan ben je getuige van overheersende stilte. Met die plotse stilte is Hear the Silence als dans- en muziekproductie een zoektocht naar veerkracht en hoop, naar het verlangen om door te gaan.

 

In 1998 regisseerde Luk Perceval Voor het pensioen van Thomas Bernhard met de toenmalige Blauwe Maandag Compagnie. Nu herneemt Tom De Wispelaere als regisseur van het Toneelhuis en voormalig lid van Olympique Dramatique dit toneelstuk over ex-nazi’s, de familie Höller, die lang na WO II nog ieder jaar de geboortedag van Heinrich Himmler viert op 7 oktober. Himmler was in het Duitse kamp de machtigste man na de Fürher zelf. Het wordt een bot verjaardagsfeest dat uitmunt door mensenhaat (Jodenhaat) en heimwee naar geweld. In die zin is een vergelijking mogelijk met de actualiteit hoewel het niet de bedoeling was van De Wispelaere om te actualiseren. Het publiek heeft de vrijheid om ermee te doen wat het wil.

Drie acteurs schitteren in hun retoriek. De oudste broer en gewezen kampcommandant, Rudolf Höller (vertolkt door Pierre Bokma) geniet nog altijd van zijn kortstondige ontmoeting met Himmler. Hij staat aan de vooravond van zijn pensioen. Dat er spoedig een einde komt aan zijn rechterlijke functie maakt hem vleugellam en dat haat hij. Hij onderdrukt de oudste zus Vera (Katelijne Damen) en misbruikt haar seksueel. Op het verjaardagsfeest van zijn uitverkoren leider Himmler, kleedt zij  hem in SS-outfit. Zijn kapsel lijkt op dat van Hitler, zijn stem is dwingend en vernederend als hij zich richt tot de jongste zus Clara (Tiny Bertels). Zij is de socialiste, gekluisterd na een bombardement van de V.S. aan de rolstoel. Door haar belezenheid is zij de nuchtere, de meest onderlegde, maar zij zwijgt. Rudolf ergert zich aan haar luisterende rol. De toeschouwers echter appreciëren haar ‘sprekende’ mimiek. De drie personages wonen al jaren ondergedoken en het is enkel zus Vera die van het begin tot het einde een lofzang houdt op het gezellige familieleven van de Höllers. Ze gelooft rotsvast in de familieband. Ze realiseert zich niet dat ze een dysfunctionele familie zijn.

Voor het pensioen is een bitter verhaal maar ook een tijdloos verhaal. De drie acteurs schitteren in hun retoriek. Het publiek blijft luisteren naar excessen van het nazisme. In een recensie uit De Tijd schrijft Klaas Tindemans terecht over de actualiteit van het werk: ‘Het toneelhuis maakt er geen geheim van dat ze Voor het pensioen zien als een waarschuwing voor de dreigende politieke duisternis in het Europa van de zogenaamde patriotten.‘