Sofie Lemaire, Radio1-presentatrice van De wereld van Sofie heeft met de voorstelling Sofie verzint het niet een overstap gemaakt naar het theater en dat werd een geslaagde zijsprong. Sofie studeerde Woordkunst aan het Herman Teirlinck Instituut en dat laat zijn sporen na in haar eerste theatershow. Ze is een verrukkelijk vertelster met een helder taalgebruik. Ze voelt zich thuis op het podium: danst, dwaalt rond, legt rondjes af terwijl ze tegelijk een heus rariteitenkabinet presenteert.
Haar show is geen lezing maar een opeenvolging van anekdotes over gestoorde of bizarre mensen. Zo is er het verhaal van de teennagelverzamelaar Pablo Picasso, de konijnenbarende Mary Toft of Mozart met zijn voorliefde voor obscene taal, de door inteelt getekende stamboom van de Habsburgers, de bouwwoede en waanzin van koning Ludwig II van Beieren, de lugubere dood van Willem de Veroveraar… Hoe gek het vertelsel ook klinkt, het wordt geen uitlachvoorstelling. Het gaat telkens om gewone mensen, zoals jij en ik. Alleen waren ze maf, gek of creatief geniaal. Nooit was een geschiedenisles dan ook zo boeiend en tegelijk onbekend.
De laatste vertelling is echt de kers op de taart. Sofie Lemaire neemt plaats in een tuinstoel waaraan witte ballonnen vastgemaakt zijn. Die rekwisieten zijn de ingrediënten van het verhaal Lawnchair Larry Flight. De Amerikaanse waaghals, Larry Walters maakte in 1982 een vlucht van drie kwartier in de ruimte. Gezeten in een tuinstoel klom hij met de aandrijving van 42 heliumballonnen tot 5000 meter hoogte in de ruimte. Tijdens die tocht lag hij zelfs op ramkoers met twee vliegtuigen. En hij landde veilig! ‘Onwaarschijnlijk’, denk je?! Neen hoor, google maar eens op zijn naam en trouwens Sofie verzint het niet.
In een eenkamerexpo bewonder je er 14 werken van kunstschilder, etser, beeldhouwer en tekenaar Rik Wouters (1882 – 1916). Een van de topstukken, De rode gordijnen (1913) heeft er terecht een ereplaats. Het stelt Nel of voluit Hélène Duerincks voor, de partner en muze van de kunstenaar. Wat opvalt is de rood-wit gestreepte jurk die een eenheid vormt met de rode satijnen gordijnen. De Vlaamse regering kocht dit topstuk voor bijna 1,8 miljoen euro. Dit bedrag bewijst de unieke plek die het werk heeft in het totale oeuvre van Wouters.
In 2023 won Jean-Baptiste Andrea met de roman Waak over haar de Prix Goncourt. Via Wikipedia verneem ik dat dit een van de twee belangrijkste, zo niet de belangrijkste van de Franse literatuurprijzen is. De prijs bestaat al sinds 1903, wordt jaarlijks toegekend aan verbeeldingskrachtig proza. De winnaar krijgt het symbolische bedrag van 10 euro, maar de toekenning zorgt voor een significante verkoop van de roman. Gemiddeld worden er 400.000 exemplaren verkocht. Een leesvriendin had me de roman aangeraden en haar vermoeden dat ik van dit werk zou genieten, is uitgekomen.
De Dilbeekse bibliotheek organiseert geregeld op zondagvoormiddag interviews met personaliteiten uit de muziek, literatuur, cultuur, sport… en doet dit in Dill’Arte. Ditmaal was het de beurt aan Guy Swinnen, leadzanger en gitarist bij The Scabs.
De zeehondjes op het Klein Strand in Oostende zijn echt schattig! Een tiental grijze zeehonden komen regelmatig rusten op de strandzone nabij het centrum en doen dit om energie te sparen. Soms schuiven ze op naar het water en springen en duiken tegen de golven in.
Gelukkig heeft de stad Oostende maatregelen genomen om zowel de toeristen als de dieren te beschermen. De zone waar de zeehonden chillen is afgesloten met een hek. Het is er verboden om te baden of de dieren te voederen. Honden moeten aan de leiband en fotografen en toeristen worden op 30 meter afstand gehouden. Vrijwilligers van het NorthSealTeam informeren graag en moedigen goed gedrag van de bezoekers aan. Dat geeft iedereen de kans om te genieten van het zeehondenspektakel.
Het werk van Permeke herken je aan de krachtige figuren, zware vormen en donkere kleuren. Hij schilderde vooral boeren, vissers en landschappen en het harde leven van de gewone mens. En dat vind ik net heel mooi. Nochtans werd zijn werk door de nazi’s als ontaarde kunst bestempeld en zelfs verboden. Meningen kunnen dus grondig verschillen; gelukkig maar!
Als je het Permekemuseum bezoekt, dan zie je niet alleen kunst, maar ook persoonlijke documenten, foto’s, voorwerpen en films die het verhaal van zijn leven vertellen. Zo was er een filmopname met een oudere vrouw die vertelde over de familie Permeke die ze gekend had als kind. Je verneemt dan dat hij boogschutter was bij de lokale schuttersvereniging en dat zijn leven niet altijd over rozen liep. Hij verloor twee van de zes kinderen: een driejarige kleuter stierf aan mazelen en zijn jongste overleed een paar dagen na de geboorte. In het beeldhouwatelier leer je de kunstenaar kennen met zijn talenten om uit ruwe steen prachten ontwerpen te creëren. Het neusje van de zalm nl. ‘De zaaier’ krijgt een terechte plaats in het schildersatelier. Ook de grote tuin die Permeke ooit zelf aanlegde, geeft je rust en reflectie.
