Maand: januari 2026

Adam en Eva zeggen sorry is een voorstelling waarin Tom Van Dyck en Alice Reijs samen op de scène staan. En dat doen ze voor het eerst, hoewel ze sinds lang een acteurskoppel zijn in het echte leven. Ze brengen samen een huwelijksdrama op de planken gebaseerd op het oudste Bijbelse verhaal waarin de verleiding voor de  appel een einde maakte aan het geluk in het hof van Eden.

In de voorstelling wil het koppel weten wie na het appelincident de verantwoordelijkheid draagt voor de chaos in onze samenleving. Met andere woorden: wie veroorzaakte oorlogen, klimaatverloedering, sociale ongelijkheid, dictaturen…  Een rechtszaak zal dat beslechten. Ze verschijnen er in veelzeggende outfit. Adam draagt een zakelijk pak en beticht zijn eega van poging tot doodslag, want hij kreeg een appel naar zijn hoofd gegooid.  Eva straalt in een modieuze jurk met vuurrode hartjes. Ze is vurig van tong en beschuldigt Adam van emotionele verwaarlozing. Het decor is niet dat van een doorsnee rechtszaal. Integendeel! Een stelling is voorzien van een veertigtal schelphoorns en daarnaast valt een grote drukknop op. Die rekwisieten zijn functioneel tijdens de juridische pleidooien van Adam en Eva. Een rechter ontbreekt op scène, maar is wel aanwezig met de off screen stem van Koen De Graeve (die trouwens de regie deed). Niet zonder moeite probeert de rechter de beledigingen van de echtelieden in goede banen te leiden. De schelphoorn uit het decor zouden daarvoor een ideale geluidsversterking zijn. Als de wederzijdse beschuldigingen te gortig worden, kan elke partij met een druk op de knop de verwijten stoppen. Kortom, kledij, decor en stem passen perfect bij het proces dat gevoerd wordt.

Toch komen beide partijen op het einde tot een wederzijds sorry en dat zorgt ervoor dat het publiek met een goed gevoel de theaterzaal verlaat. Nog een weetje: Van Dyck en Reijs werken aan een huwelijkstrilogie op de planken en Adam en Eva zeggen sorry is daarvan deel 1. Ik durf nu al te voorspellen dat de twee andere verhalen even sterk gesmaakt zullen worden.

Nieuwe cabaretiers ontdekken is altijd verrassend. En dat was het ook met de solovoorstelling Ik had eigenlijk nee moeten zeggen van Maarten Westra Hoekzema in CC Strombeek.

Zijn cabaret is eigenlijk een netjes gestructureerd verhaal. Maarten wordt vader  op iets gevorderde leeftijd en dat heeft gevolgen. Is hij klaar voor het vaderschap? Verdient hij voldoende met zijn solotheater? Hoe vertelt hij aan familie en vrienden – zoals de luidruchtige Bart en de non-binaire René –  dat er een baby op komst is? Hoekzema vertelt magistraal hoe hij elk van die uitdagingen aanpakt. Hij doet dat als begenadigd verteller met uitgesproken lichaamstaal (namelijk een dialoog met zijn buikvet) en interactie met het publiek (als toevallig de beltoon van een gsm rinkelt). Zo houdt hij de aandacht van het publiek vast. De kers op zijn taart is dat hij alle anekdotes uit zijn verhaal afsluit met: ‘Toen had ik eigenlijk nee moeten zeggen.’

Laat dat  je voornemen niet zijn. Zeg ja en ga zeker naar deze prettig gestoorde cabaretmonoloog.

In de Theaterkrant schreef recensent Tuur Devens in augustus 2024 over de voorstelling Zusje van theatergroep Johnny Mus een lovende tekst. De titel ervan sprak boekdelen: ‘Peter De Graef heeft een toneelstuk geschreven, en wat voor een! Het is een van zijn beste geworden‘. De productie werd ook de laureaat van de toenmalige editie Theaterfestival Vlaanderen. Momenteel wordt de voorstelling een laatste maal hernomen in een aantal culturele centra. Ik had tickets gekocht en inderdaad: Zusje is keigoed.

Eigenlijk gaat het om een thriller met Mieke Laureys in de rol van de vijftigjarige Hildegard. Zij is depressief en omwille van gedragsproblemen op het werk moet ze in therapie. Haar therapeut is Peter De Graef. Het publiek is aanwezig tijdens een aantal sessies. Die worden afgewisseld met flashbacks die elk een puzzelstukje zijn van de nachtmerrie die Hildegard mentaal tekent. In die flashbacks vertolkt Peter De Graef met verve verschillende rollen: hij is moeder van Hildegard, haar tante, stiefmoeder, vader, stiefvader, een andere therapeut en zelfs een onderzoeksrechter. Dat lijkt veel en misschien denk je dat het verwarrend is, maar De Graef die een ervaren rot in het vak is, slaagt er feilloos in. Hij speelt telkens met minimale ingrepen: stemvariatie, een zakdoekje en vestje als attribuut of een overdreven manke stap. Prachtig is dat!

Mieke Laureys heeft een zware rol want haar personage is volgens haar therapeut ‘zo depressief als een bevroren blad sla‘. In het stuk is ze een bekwame  kwantumnatuurkundige, met echter een zwaar beladen kindertijd. Alleen blijft bij het publiek de vraag wat ze zoal meegemaakt heeft. Dat maakt van de voorstelling een pakkende thriller. Gelukkig is elke flashback telkens een deel van de oplossing.

Janne De Smet was top regisseuse van dit indringend theater en Stan Nieuwenhuis begeleidt elke scène met pakkende live-muziek. Kortom Zusje is een theaterstuk dat lang blijft nazinderen. Interesse in de gratis theatertekst, ga dan naar de site van Johnny Mus via  ZUSJE+tekstboekje.pdf

 

Oh oh oh dennenboom is een speelse voorstelling die bij iedereen een glimlach op het gezicht tovert. Deze productie van hetpaleis weet jong en oud te betoveren met humor en fantasie. Hoewel… het onderwerp is raak en heeft zelfs een ecologisch kantje. Elk jaar worden de dennenbomen in het bos gekapt om in de woonkamers de kerstperiode op te smukken. Elk jaar wordt het een groot slagveld en dat willen de dennen uit het bos niet langer. ‘Niet meer met ons’ tekent hun verzet.

De bedenkers, Kim Karssen en Hendrik Kegels hebben met hun muziektheater een wonderlijke wereld bedacht: door de bomen voor te stellen als mensen willen zij dat we op een andere manier naar een bos gaan kijken. Elke boom heeft dus een eigen karakter. De stam zonder dennentakken, met flair gespeeld door Frank Foncketyn, is het type van de zeurderige, afgeschreven boom die verlangt naar de zaag en bijl. Zijn opvoering veroorzaakte veel gevoeligheid bij jong en oud in de uitverkochte theaterzaal in Westrand, Dilbeek.

Oh oh oh dennenboom is een hartverwarmende voorstelling die eindigt met een positieve knipoog: de bomen hebben de kettingzagen met verve verdreven.

 

Na jaren van voorstudie schreef auteur en classicus, Ilja Leonard Pfeijffer de historische roman Alkibiades (2023). Het werd een vuistdik boek van meer dan 700 pagina’s verhaal en 200 pagina’s voetnoten. Het vertelt over Alkibiades, de mooiste man van Griekenland, geniaal, biseksueel, politicus en strateeg van Athene tijdens de grote oorlog met Sparta. Hij was voorstander van democratie maar maakte in 411 voor Chr. het verval ervan mee.

Koen van Kaam, artistiek kernlid van Zuidpool las de roman, was erg onder de indruk na de lectuur en maakte er  – na overleg met Pfeijffer – een toneelversie van. De opvoering van de monoloog kwam terecht bij Sofie Decleir, als actrice verbonden aan het gezelschap. Zelfs al werd er voor de theaterversie mateloos veel geschrapt, toch bleef het voor haar een heuse opdracht om de tekst te memoriseren en verwerken. Tegenspelers (zoals de kinderen van Alkibiades of Socrates, die zijn geliefde en soulmate was) waren deepfakes. De pas afgestudeerde actrice, Mona Lahousse vertolkte letterlijk de jonge generatie die met haar opvallend stille aanwezigheid de chaos van de oudere machthebbers interpreteerde.

Wat Sofie Decleir in deze productie presteert, is buitenmaats sterk. Het lukt haar feilloos om de verschillende gedaanten van Alkibiades waar te maken en dat grijpt naar de keel.

De historische figuur, Alkibiades wilde eeuwen geleden voor Athene democratie realiseren en dat is slecht afgelopen. Pfeiffers verhaal heeft echter een actualiteitsgehalte. Hedendaagse politici streven evenzeer inspraak na, maar hun mandaat gaat vaak de verkeerde richting uit als persoonlijk geldgewin, imperialisme, machtsontplooiing, ego, narcisme… de bovenhand krijgen. Na deze beklijvende monoloog draagt de toeschouwer het tijdloze politieke thema als een soort oorworm met zich mee. Democratie is blijkbaar niet simpelweg realiseerbaar!!!.