The Napoli Sessions is geen gewoon concert, maar wel een filmische ervaring. Het is een ode aan de stad die zichzelf altijd opnieuw uitvindt en blijft zingen ondanks haar bewogen geschiedenis. Ik waande me dan ook echt op Italiaanse bodem. The City’s Song – The Napoli Sessions voelt als een wandeling door Napels zonder dat je er ooit bent geweest. Je beleeft een Napels dat leeft, ademt en zingt. Dat komt door een muziekkeuze die een meeslepende fusie is van zowel traditionele Napolitaanse klanken als moderne jazz. Het ritme van de straten klinkt in de percussie, de zee ruist door de melodielijnen. Soms is de sfeer melancholisch alsof je door een stille steeg wandelt. Op andere momenten spat het Napolitaanse leven ervan af zoals op een druk plein vol stemmen.
Zes thema’s vormen deze voorstelling: de zee, het vuur, de aarde, de dood, de droom en de vrouw (of beter gezegd La Madonna). Dat laatste zit diep in de Napolitaanse ziel geworteld. Elk thema ontbloot een andere laag van de stad. Dat is niet alleen te horen maar ook te zien door de live projecties: oude volkse rituelen, hedendaagse straatfotografie en natuurlijk de zee en de Vesuvius.
Het project is ontstaan uit een samenwerking van Belgische en Napolitaanse artiesten en dit onder de artistieke leiding van de Belg Thomas Noël. De Napolitaanse inbreng komt o.a. van Mimmo Maglionico (zang, fluit en schalmei), Roberto Trenca (klassieke gitaar), Marta Ricardi (bas) en Carmine D’Aniello (zang, percussie) Emiliano Della Giovanna (drums). Ook de Belgische violist Wouter Vandenabeele scheert hoge toppen.
