In de voorstelling Family vertellen Louis Janssens en vier medespelers hun verhaal. Dat doen ze al dan niet zittend aan een grote tafel die een centraal staat op het podium. Het zijn acteurs uit verschillende generaties en ze maken om beurten hun familieverhaal bekend . Net die leeftijdsverschillen zijn belangrijk. In een interview met Louis Janssens in De Standaard zegt hij daarover: “Ik wou een voorstelling maken waarin vijf queers van verschillende generaties een soort tijdelijke familie vormen, en ook vertellen over hun eigen familie. We zijn allemaal een kind van iemand en we hebben allemaal een huis waar we vandaan komen. Maar de ene heeft kinderen, en de andere blijft kinderloos. De ene vertelt hoe iemand geboren wordt, de andere over wie hij mist. Ik vertel over hoe mijn moeder mij mee op restaurant nam toen ik mij outte, Maureen over hoe haar moeder toen dagenlang niet tegen haar praatte.” Daarom zijn de verschillende generaties op het podium zo belangrijk. Vroeger was het anders dan vandaag als iemand zich outte.
Family was een aangrijpende, boeiende voorstelling die me lang zal nablijven. De metafoor van de gedekte tafel waarmee ze eindigt is een geslaagd plaatje van een nieuwe familie. De muziek van Johan Sebastian Bach greep me naar de keel.