juni 2025 – Mijn Verhalen

Gelukkig zag ik De Sitcom van DE HOE

De voorstelling De Sitcom van DE HOE is niet zomaar een grappige show. Neen hoor, het is een combinatie van absurde humor, specifieke toestanden en een diepere boodschap. De acteurs vertolken gewone mensen die herkenbare situaties meemaken. Wat ze zeggen en hoe ze dat doen, werkt sterk op de lachspieren van de toeschouwer maar zet hem ook aan om na te denken.

Elk personage spreekt eigenlijk dingen uit waar je als publiek een herkenning in vindt. Je krijgt dus het gevoel van “he, dat zou ik ook kunnen meemaken, dat zou me ook kunnen overkomen”. Het gaat dan over ernstige dingen zoals onzekerheid, liefde, frustratie, levensdrukte, therapie, falen, communicatie…

Een jonge ploeg stagiaires (Chanou Mekenkamp, Erika Diané en Kes Bakker) neemt letterlijk de regie voortreffelijk in handen en blikt elk aflevering filmisch in. Dat geeft je als toeschouwer een dubbele kijk: je ziet de spelers bezig op scène en je ziet ze tegelijk in close-up op groot scherm. Een meerwaarde is – naast het onovertroffen talent van de vaste ploeg van DE HOE – de aanwezigheid van Matteo Simoni als gastacteur. Je ziet hem op scherm enigszins verdwaald aankomen in de werk- en speelruimten van het collectief. Dan krijgt hij een vaste plek toegewezen links of rechts op het podium. Vanuit die positie stelt hij om de haverklap de voor hem prangende vraag wanneer hij nu eindelijk een rol zal krijgen. Het besef dat hij intussen een observerende, klagende, moedeloze participerende acteur is in het stuk, dringt niet tot hem door. Dat is hilarisch!

Bondig gezegd confronteert De Sitcom het publiek met de choas van het leven en laat het daarover lachen. Eigenlijk besef je als toeschouwer niet hoe groot je inbreng is in de voorstelling. Het is wat het is maar het is keigoed!

Een feestelijke wedstrijd

Een tijd geleden vroeg de voorzitter van Davidsfonds Merchtem, Pascale Leleu me of ik jurylid wilde zijn voor de schrijfwedstrijd Junior Journalist van de derde graad basisonderwijs. Dit aanbod deed me een gat in de lucht springen. Natuurlijk was ik bereid!

Leerlingen konden hun fantasie de vrije loop laten in een verhaal over het thema “Feesten”: een verjaardag, een huwelijk, kermis of jaarmarkt… Het mocht als fabel of sprookje of horrorverhaal verteld worden. Het kon grappig of waargebeurd zijn of… Kortom alles wat de jury maar kon verrassen. En dat hebben de deelnemers uit Ten Bos (zesdejaars) en Ter Dreef (vijfdejaars) gedaan. Wat was het fijn om de 23 originele invalshoeken van de jonge schrijvers te lezen!

Omdat het de eerste maal was dat Merchtem inschreef voor de wedstrijd, werd er nog niet deelgenomen op nationaal niveau. Integendeel! Opwijk en Merchtem werkten samen en maakten er een verkennende editie van. Volgend schooljaar zetten ze de grote ambitie in. En dat mag want een vijfkoppige jury heeft mooie werkjes gelezen.

Voor alle deelnemers waren er gezonde snoepjes. De jury deelde boeken uit aan de drie toppers van elke school. In Ten Bos kregen Leo, Nona en Julie respectievelijk een derde, tweede en eerste plek. In Ter Dreef stond Lore op kop, gevolgd door Juliette en Evelien. Zes knappe Junior Journalisten in onze gemeente. Dat belooft voor de toekomst.

Geluidskunst en erfgoed in Leuven

In Leuven kan je van 24 april tot 9 juni 2025 een geluidskunstwandeling maken. Hear here is geen traditionele tentoonstelling. Omdat de KUL dit jaar 600 jaar bestaat, zijn historische universiteitsgebouwen te bezoeken waarin 15 kunstwerken opgesteld staan die geluid of stilte verkennen. Dat zijn twee vliegen in een klap namelijk erfgoedlocaties en creaties van geluidspioniers.

De Romaanse Poort was een van mijn favorieten. Franziska Windisch stelde er in de prachtige kapel met On Random Walks een landschap voor gevuld met messing subwoofers waarop kralenkettingen op en neer dansen in willekeurige patronen.

Iets verder op mijn route in de oude Sint-Agnesschool kon ik genieten van het koor van gemotoriseerde instrumenten, geïnspireerd op bromtollen. Voor dit staaltje van auditieve kunst genaamd Brom tekende Mariska De Groot.

In de wintertuin van het Hollands College waren vijf bonsaiboompjes opgesteld op een conversatietafel. Met een koptelefoon kon je hun heimelijke conversaties beluisteren. Christina Kubisch maakte deze The Conference of the Trees.

Een hoogtepunt was voor mij Shallow Water van Rudy Decelière. In het paviljoentje van het Dijlepark ritselden gedroogde beukenblaadjes op een klanktapijt.

Ben ik blij dat ik mijn wandelschoenen aangetrokken heb voor deze unieke wandeling!