De lessen middeleeuwse literatuur in mijn opleiding Germaanse filologie boeiden me keer op keer. Dat kwam vooral door de manier van lesgeven van professor Jef Janssens. Toen hij over Van den Vos Reynaerde sprak in zijn typische gedreven stijl, hing de klas figuurlijk aan zijn lippen. Zijn betoog ging over de dubbele bodems in het verhaal van de listige vos, over de diepere betekenis in de naamgeving van de dieren en dan was er natuurlijk de discussie over de vraag of sluwheid een degelijke of af te keuren eigenschap is.
Dimitri Leue maakte tijdens de coronamaanden een nieuwe versie van deze middeleeuwse klassieker. Zelfs de titel kreeg een nieuwe outlook: Van den vos die amoc maecte. In Het Bolwerk in Vilvoorde genoot een tot de nok gevulde theaterzaal van deze eigentijdse en humoristische bewerking. 
De kleurrijke personages schitterden. Han Coucke was een magistrale maar manipulatieve vos die het publiek in zijn greep had. Frank Focketyn was de goedgelovige koning Nobel die niet vies was van grandioos gegrom en eigenbelang. Inge Paulussen nam het als dasje op voor haar oom Reynaert, maar vertolkte ook een dwaze kip en nog menig ander dier. Jonas Leemans kreeg de zaal mee als wraakzuchtige wolf met Limburgs accent. Reintje had immers zijn vrouw verkracht en op zijn welpjes gepiest. Het acteertalent van Jonas Leemans als vertolker van de lompe beer en het bestolen Franse hondje werkte op ieders lachspieren.
De voorstelling bleef in grote lijn trouw aan het klassieke stuk, maar maakte er voor het publiek een meer dan vermakelijke avond van. Geen wonder dat alle zitjes uitverkocht zijn voor de komende opvoeringen. En nog minder een wonder dat er in Vilvoorde een daverende staande ovatie volgde.
Al drie keer had ik het geluk om in Westrand Dilbeek een concert mee te maken van I Muvrini. I Muvrini (of in het Nederlands de kleine moeflons) is een Corsicaanse muziekgroep opgericht door de broers Alain en Jean-François Bernardini in de jaren ’70. Hun muziek vertelt veel over de Corsicaanse cultuur en geschiedenis maar heeft ook de invloeden van pop, folk en wereldmuziek. I Muvrini zet zich in voor de bescherming van de Corsicaanse taal en identiteit en en ook voor actuele thema’s zoals vrede, natuurbehoud, sociale gelijkheid. Mijn favoriete lied is A te Corsica. Als je kan, beluister het eens via Youtube. Wat mij intrigeert, is de manier waarop ze polyfoon zingen. Dat is een echt bravourestukje!
Deze expositie benadrukt Alechinsky’s fascinatie voor de artistieke tradities van Japan en China, die voor hem een bron van inspiratie waren. Sinds 1947 experimenteerde de kunstenaar met vele technieken en dragers: doeken, inkten, etsen, litho’s, geëmailleerde lava, zelfs een beschilderde klavecimbel (uit 1986).
uit mijn jeugd. Op de toonbank in de kruidenierswinkel bevond zich toen een missie-collectebus met het opschrift ‘Dank u’. De collectebus was eigenlijk een gipsen, geverfd beeld van een Congolese jongen. Zijn hoofdje knikte als er een munt in de bus viel. De boodschap was: “Help de arme Congolezen, ze zullen je dankbaar zijn.” Erg paternalistisch maar de tijden van de Belgische kolonisatie waren nu eenmaal wat ze waren. Wat me nog nog meer opviel, was dat de collectebus eigendom was van de Congregatie van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes uit Oostakker. De broeders van Sint-Donatus Merchtem waren een geleding van Oostakker en heel mijn loopbaan was ik verbonden aan hun secundaire school. Twee memorabele gevoelens… het kan verkeren!
vorige zondagvoormiddag uitgenodigd voor een interactieve lezing. Hij vertelde gepassioneerd en over zijn favoriete films, literatuur en muziek.