Een windmolenpark brengt opschudding teweeg

In De Standaard verscheen in november 2023 een interessant artikel over het Duitse plaatsje Jüchen waar acht windmolens werden afgebroken om plaats te maken voor vervuilende bruinkoolwinning. De afbraak kwam er omdat de Duitse industrie bang is om de strijd te verliezen met grootmachten die nog wel op gas en nucleaire stroom draaien. Elektriciteitscentrales die bruinkool stoken, moeten voorkomen dat stroomschaarste de prijzen voor de consument omhoogduwt.

Dit artikel was  de trigger om het boek van Juli Zeh Unterleuten (in vertaling Ons soort mensen) te lezen. Het boek sluit namelijk naadloos aan bij de problematiek van energietransitie. Het verhaalt hoe het rustige leven in Unterleuten, een fictieve plaats, opgeschud wordt wanneer er plannen onthuld worden om een windmolenpark te bouwen in de omgeving van het dorp. Wat aanvankelijk een zakelijk en ecologisch project is, ontketent spanningen tussen de dorpelingen. De dorpsbewoners zijn een mix van voormalige DDR-burgers, westerse nieuwkomers, idealisten en pragmatici… De komst van de windmolens dwingt hen  om partij te kiezen. Geen wonder dat in die context persoonlijk belang en historische vetes botsen.

Ons soort mensen is een meeslepende roman over een microgemeenschap die eigenlijk de afspiegeling is van grotere sociale en ecologische kwesties. De moeite waard om te lezen!

Twee dagen lang een lichtspektakel

Op 24 en 25 januari 2025 organiseerden CC Strombeek, het lokaal bestuur van Grimbergen en een aantal lokale verenigingen het betoverende lichtfestival Lumineus. Dit evenement kadert in een jaarlijkse traditie die de donkere winteravonden van eind januari omtovert tot een visueel spektakel. Door de combinatie van technologie, interactieve kunstwerken,  creativiteit en dans, magie en spel en fantastische lichtshows wordt de verbeelding van de  deelnemers geprikkeld.

In deze editie startte het parcours in de schouwburg en werd het verder uitgestippeld langs de ijsfabriek, de kerk en de kapel om te eindigen in het Van Der Nootpark. En inderdaad, opnieuw hebben de organisatoren  het beste van hun vakmanschap en passie getoond.

Met Lumineus is bewezen dat cultuur en innovatie hand in hand kunnen gaan en dat licht niet alleen de duisternis verjaagt,  maar ook de harten van jong en oud verwarmt. Al een aantal jaren draai ik mee als vrijwilliger van het CC en ja… ik kijk nu al uit naar de editie van 2026.

Een nieuw schoolgebouw

Van 1978 tot en met 2015 was ik dagelijks te vinden op de Markt in Sint-Donatus. Ik was er leraar Nederlands. De school zelf bevond zich aanvankelijk achter het Broederhuis. Dat was het klooster waar de Merchtemse broeders van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes woonden. Als leraar kwam je uiterst zelden in het klooster. Wel herinner ik me dat er na de maturiteitsexamens een maaltijd in de refter van het klooster was voor de betrokken leraren en de jury van de broederschool  uit Hamme.

Toen er in Merchtem alsmaar minder broeders waren in het klooster, werd het ook een deel van het schoolcomplex. De vaklokalen Engels en Duits, de lerarenkamer, de drukkerij, lokalen voor mondelinge examens, de CLB-ruimte kregen er een stek. Tot de brandweer het klooster brandonveilig verklaarde!

Het stond jaren leeg tot er op de gevel een gele affiche verscheen met vermelding van de afbraak van het klooster en de bouw van een nieuw schoolcomplex. Dat zette vaak kwaad bloed bij sommige inwoners van Merchtem. Voor hen was het onterecht dat er een gebouw met een lokale geschiedenis zou verdwijnen.

Nu luidt de klok anders en ik durf haast zeggen dat er met lof gesproken wordt over het nieuwe complex. Hoewel de laatste hand nog gelegd wordt aan de binnen- en buitenafwerking gluren passanten nieuwsgierig door de ramen van het gelijkvloers. Binnenkort is het open dag en krijgen we een blik van de binneninrichting. Toegegeven, ik ben heel nieuwsgierig.

 

Optimistische toekomstvisie

Het boek van professor (UGent) Koen Schoors Alles wordt anders…en beter is voor mij in deze wereld vol dreiging hoopgevend en geruststellend . Dat heeft te maken met de optimistische kijk op de toekomst die Koen Schoors met passie en overtuiging en in heldere taal verwoordt. Klimaatverandering, vergrijzing, technologie, gedragsverandering bv. de noodzakelijke omslag naar groene energiebronnen… dat alles wordt duidelijk geanalyseerd. Wil je ook deze verrassende inzichten kennen, aarzel dan niet om het boek te lezen.

Mensen die veel hebben en uiteindelijk weinig overhouden

De familievoorstelling De is feestelijk theater. Regisseur Jetse Batelaan maakte de productie samen met hetpaleis, Theater Artemis en Het Zuidelijk Toneel.

Het is een modern sprookje, chronologisch opgedeeld in fragmenten die visueel aangekondigd worden door projectie. Eigenlijk was de oorspronkelijke titel langer nl. De voorstelling die moet overleven met alles wat er nog over is. Van die lange titel blijft – net als met wat er gebeurt op het podium –  heel weinig over. In dit geval slechts één woord De. 

Jetse Batelaan wil dat je in je hoofd meer ziet dan met je ogen. Zo zie je op het podium wel een brugje maar is er nergens water te bespeuren. Je hoofd weet dat dat er echter wel is. Om je het onzichtbare te suggereren gebruikt de regisseur veel geluid.  Een steen gooien in het water vanop een bruggetje, zie je iemand doen maar zonder steen; je hoort enkel de plof in het water. De is dus echt een visuele en auditieve krachttoer. Met die twee zintuiglijke vaardigheden, met humor en veel verbeeldingskracht wordt echter een ernstige boodschap meegedeeld: het ontstaan van het kapitalisme en de waarde van het hergebruik van voorwerpen.

Hoe ik het toneelstuk zelf ervaren heb? Het is energiek gespeeld en nodigt een jong publiek (+8) uitom mee te denken over overleven in een wereld die heel snel verandert. Wat mij betreft ‘een vette aanrader!’

Wat filosofie met ons kan doen en wij met filosofie

Damiaan De Schrijver speelt Schopenhauer en maakt er een voorstelling van waarin hij de filosofische ideeën van Arthur Schopenhauer op toegankelijke manier behandelt. De acteur weet immers met overtuigende présence en subtiele humor een geslaagde verbinding met zijn publiek te maken. De combinatie van zowel filosofische ernst als luchtige zelfrelativering maakt deze monoloog beklijvend.

Stefaan Van Brabandt schreef de tekst en was regisseur van dienst. Zijn doel was om filosofie naar het theater te brengen en zo het grote publiek te laten nadenken over levensvragen en over de keuzes die we maken. Schopenhauer is de vijfde monoloog over filosofische grootheden die Van Brabandt schreef. Socrates (Bruno Vanden Broecke – spel), Marx (Johan Heldenbergh – spel), Spinoza (Han Kerckhoffs – spel) en Satre & De Beauvoir – spel) gingen vooraf. Alle vijf zijn het weergaloze producties.

Stefaan Van Brabandt en Damiaan De Schrijver Bron – site De Warande

Voor wie van filosofie houdt is volgende tip wellicht interessant.  Een achtdelige documentaire reeks Het voordeel van de twijfel was van december 2014 tot en met februari 2015 te zien op Canvas. Stefaan Van Brabandt samen met cineast Bram van Splunteren toonden in deze serie wat we met de inzichten van de grote filosofen kunnen bereiken voor onszelf en voor de anderen. De reeks is te bekijken op vrt max.

Waarom ‘Washington Black’ van Esi Edugyan zo sterk is

Esi Edugyan woont in Canada. Ze is de dochter van Ghanese immigranten en is een waar schrijftalent. Haar roman Washington Black werd in 2018 zelfs genomineerd voor de Booker Prize. Na lectuur van de roman besefte ik dat ik een literair pareltje gevonden had en daar zijn vele verklaringen voor.

Washington Black is een historische roman die zich afspeelt in de jaren 1830 – 1836 en wel op verschillende plaatsen. We volgen de jonge slaaf Wash (afkorting van  zijn voornaam Washington) in het exotische Barbados tot in de Noordpool en in de grootstad Londen. Het boek overstijgt de klassieke slavernijroman door er elementen van avontuur, kunst, wetenschap en luchtvaart aan toe te voegen. Dat maakt het verhaal zowel meeslepend als intellectueel uitdagend. Edugyans schrijfstijl is bovendien beeldend. Ze beschrijft haast filmisch het zware leven op de slavenplantages, maar evenzeer  voel je als het ware de snerpende koude in en om de iglo’s van de wetenschappers en als  lezer word je zelfs getuige van het leven onder het wateroppervlak van de oceaan.  Dit maakt Washington Black uniek en verfrissend.

Mijn boodschap is : zet zeker op je leeslijstje.

Ontroering en humor in gelijke mate

De recensie in De Standaard gaf 5 sterren aan  Het concert  van Kommil Foo. Deze muzikale voorstelling wordt namelijk geroemd als een van de sterkste werken van Raf en Mich Walschaerts.

Foto- CNR Records

Aan de basis van Het Concert ligt een lp met 11 nummers die  een scala van emoties oproepen. Op de hoes – een tekening naar foto- zie je de broers in een speelse worstelpartij. De teksten zijn poëtisch, doordacht en kunnen zowel ontroeren als entertainen. Beide broers zijn als vijftigers milder geworden.  Ze zingen en vertellen over hun kwetsbare bejaarde ouders en dat maakt het zeer herkenbaar voor het publiek.

Andere voltreffers waren de instrumentale omkadering door een vijfkoppige bezetting en het samenspel met het publiek. Dat werd aangespoord om tekstdelen te vervolledigen en op het opzwepende ritme van ‘Do the Move’ danspasjes te zetten. Humor en ernst waren nooit veraf maar net door die humor werden  zware thema’s lichter gemaakt.

Deze muzikale avond eindigde met een aantal successen van weleer: Kom hier dat ik u draag en Ruimtevaarder. En dan volgde een minutenlange staande ovatie!