Acht jaar lang heb ik Italiaans gestudeerd, omdat ik die taal bijzonder mooi vind en ze ook zoveel mogelijk wil spreken. Tijdens een reis door Valle d’Aosta ontmoette ik Celestino, een man van 86 jaar die vroeger leraar klassieke talen was. Zijn gastvrijheid raakte me. Hij nodigde me uit in zijn huis in Montroz, waar ik meer over zijn leven vernam.
Celestino sprak met liefde over zijn overleden vrouw, een kunstenares die fresco’s en schilderijen maakte van de lokale bevolking in traditionele kledij. Ze ontwierp op haar ’tombolo’ kantwerk voor die kledingstukken. Zelf maakte hij prachtig houtsnijwerk, waarin zijn vakmanschap duidelijk zichtbaar was.
Met een glinstering in zijn ogen liet hij me de liefdesbrieven zien, die hij als kostbare schatten bewaarde. Hij las enkele fragmenten voor en zijn woorden waren gevuld met nostalgie en tederheid. Het was een ontmoeting die ik nooit wil vergeten. Celestino was voor mij een prachtig mens die een diepe indruk op me maakte.
